Verhalen
Hieronder vindt u twee verhalen.
Het eerste verhaal gaat over de reis van mijn collega Peter H. en ik naar Schotland: Glasgow
Hier hebben wij enkele scholen bezocht en een bezoek aan de SETT gebracht.
Het tweede verhaal gaat over teambuilding.

Dinsdag
Glasgow01.jpg - 12Kb Het was zover, de reis naar Glasgow begon om 5.45 uur. Na twee maanden door Ada geestelijk voorbereid te zijn op alle gevaren die vliegen met zich meebrengt gaf ik haar een afscheidszoen.
Na onderweg afgetankt te hebben kwam ik precies op tijd, om 6.30 uur, in Zoetermeer aan.
Het aftanken is immers handig als we de vlucht gemist zouden hebben, konden we in ieder geval naar het volgend vliegveld rijden om alsnog op deze non-sop vlucht in het vliegtuig instappen.
Nadat Peter ingestapt was, verlieten we via een sluip-door route Zoetermeer om vervolgens op de weg naar Leiden enkele in-rijverboden te negeren.
Hier oefenden we alvast op het weggedrag van de Schotten.
Ook zij rijden links, maar niet zoals de Belgen, want die doen het pas na een pintje of vier. Na een kwartiertje in de file te hebben gestaan kwamen we op de parkeerplaats P3 aan. Hier kwamen we tot de conclusie dat half Nederland geëmigreerd was met achterlating van hun melkkoe.
Door een bus werden we voor de vertrekhal afgezet.
Met behulp van een terminal kon je, via het intoetsen van een geheime pincode, nee die krijg je niet van ons, de boarding-pas verkrijgen. Na enkele keren proberen en met behulp van je pas kreeg Peter eindelijk zijn felbegeerde papiertje. Bij mij lukte het echter niet. Zou ik nog wat schulden openstaan of wou Nederland mij nog niet kwijt.
Omdat ik geen paspoort bij mij had maar mijn id-kaart moest ik even in de rij staan. Hier kreeg ik het Albert Heijn-syndroom. Altijd sta ik in de verkeerde rij. Gelukkig na twintig mocht ik met weemoed afscheid nemen van mijn koffer. Als dat maar goed gaat met die code, het heet niet voor niets BAR-code!
Toen de volgende rij. Paspoort controle. Gelukkig hier, dank zij Peter slechts tien minuten wachten. Dan de tax-free winkels. Heel interessant, een CD voor 12 euro, terwijl het bij het Kruidvat maar 2,98 kost. Met lege handen en slechts de handbagage kwamen we via omgevallen roltrappen om 9.20 uur bij gate D31 aan.
Je wilt het misschien niet geloven: weer een rij. Met een snelheid van 900 meter per uur kwamen we bij een zeer vriendelijke dame aan, waar we ons terstond moesten uitkleden. Jas uit, geld tevoorschijn halen, broek los, het beloofde wat. Helaas bleef het daarbij en onze spullen en handbagage werden doorgelicht. Inmiddels gingen we door een verticale SRI-scan, die prompt op tilt sprong. Het reageerde op twee bekende blauwe scz-pennen met metalen dopje. Gekieteld van onder tot boven werd niets “belangrijks” gevonden en konden we ons weer aankleden.
Peter had geluk. Hij had een kurkentrekker en een zakmes in zijn handbagage. Dat was niet acceptabel. Het grondpersoneel van de KLM begon druk te discussieerden of een miniatuur stiletto wel kon. Maar omdat de KLM nu in Franse handen is en het mes in ieder geval kleiner dan een giottine was mocht Peter zijn wapen toch meenemen.
O, ja. We moesten weer wachten, maar na enkele kwartiertjes bereikten we via een soort stofzuigerslang de Boeing 737-300 met nog 118 slachtoffers.
Peter had intussen met een purser geregeld dat we andere plaatsen kregen. Dichter bij de nooduitgang met uitzicht naar buiten. Hij kon, door zijn vele ervaringen met vliegen, mij diverse tips geven, van kijken naar de ophanging van de vleugels tot het op waterdichtheid testen van het papieren mister Bean-zakje. Ik moest vooral veel foto’s maken, niet alleen van de regendruppels maar ook van de haarscheurtjes in de vleugels, als bewijslast voor later.
Omroep van de machinist: in verband met de rukwinden en het niet beschikbaar zijn van een startbaan zullen we een kleine vertraging hebben?..
Nadat we anderhalf uur alle klinknagels van de vleugels op vermoeidheid verschijnsels nauwgezet hadden bekeken en ophanging van de motoren bestudeerd te hebben werd het vliegtuig in zijn achteruit gezet en begon de langverwachte vliegreis. Om de passagiers gerust te stellen hadden wij tijdens het wachten een uitgebreid diner van twee! minibolletjes met een bakje sinaasappelsap (drie slokjes) genuttigd. De hoeveelheid was natuurlijk berekend op de inhoud van het Bean-zakje. Intussen kregen we van een steward nog een one-man-show. Met achtergrond muziek van de motoren liet hij zien hoe je een zwemvest om moets doen, en deze beslist niet in het vliegtuig mocht uitproberen. Daarna iets over lachgasmaskers die wanneer het mis ging uit het plafond vielen en je dan op moest zetten om dan lachend ten onder te gaan. En natuurlijk iets over de veiligheidsgordels. We hebben echter niet die dame gezien die we op de radio altijd horen: “Maar meneer toch…” Leuker konden ze het in ieder geval niet maken.
Glasgow02.jpg - 11Kb Met brullende motoren werden we in de stoel gedrukt en zonder noodstop gingen wij de lucht in.
Zouden we in het vliegtuig genoeg brandstof hebben, we hebben zeker twee uur staan wachten.
De stewardessen liepen glimlachend rond, maar dat vertrouw ik niet, Schone schijn, ze lachten mij net iets teveel.
O,ja de Jus d Orange, die kregen we wel twee maal!

Glasgow, groene weiden, dus regen. Na een paspoortcontrole, je weet maar nooit of er iemand onderweg in deze non-stop vlucht was ingestapt, moesten we naar een transportband. Mies Bouwman had zeker vroeger veel gevlogen, van alles kwam voorbij: filmrolletje, kaas, fles tomatenketchup. Alleen de aardappels ontbraken. Onze bekende Bert Boshoven maakte ook deel uit van de groep. Hij testte na aankomst direct de straatstenen uit. Met zijn zonnebril, een donkerglaasje minder stapte hij samen met ons in de bus die ons naar het ****hotel zou brengen.
Glasgow03.jpg - 14Kb Daar aangekomen werden we onder muzikale gepiep, verzorgd door een kortgerokte Piper, welkom geheten. Hij had het zeker op zijn blaas gekregen, want de tonen waren wel erg hoog.
We hebben trouwens niet kunnen ontdekken hou het daaronder gekleed was. We hebben gedurende de studiereis wel indirect kunnen constateren dat het ... nee, dat mogen we niet vertellen. Moet je zelf maar eens ontdekken.

Het eerste bezoek was een meisjesschool, gerund door Rooms Katholieke nonnen. De enige school in Schotland met allemaal meiden in uniform.
Nu weet ik bij ons op school niet altijd wie nu leerling is of wie nu een nieuwe collega is die op de gang staat te bellen. Voorstel: alle leerlingen een schooluniform en rugnummer, zijn we van herkenningsproblemen af.
In een oud gebouw, werd onder leiding van een enthousiaste directrice aan 800 leerlingen les gegeven. In elk lokaal, en ik herhaal elk lokaal, stonden een of meerdere computers en werd via een beamer les gegeven. Niet altijd interactief met een smartboard, maar dan wel doeltreffend met een scherm.
De rondleiding was voortreffelijk goed, de thee voortreffelijk sterk. Peter nam thee, ik thee met suiker om deze na een slok te transformeren in suiker met thee.
Wat ons zondermeer opviel was de wijze van lesgeven en de rust en beleefdheid van de leerlingen. Geen gekrijs door de gangen, geen gedrang, gewoon zoals het eigenlijk hoort. Moest je naar de to(i)let, dan mocht je een rode kaart van de muur halen en met dit bewijs mocht je de gang op. Ook de grootte van de klas viel op. Nooit meer dan twintig leerlingen, soms zelfs maar zes.
Wel onderwijs wat rekening houdt met het niveau van de leerling. Zij konden kiezen uit tig vakken waarbij het niveau per vak bepaald werd. De vakkeuze was passend op hun interesse en hun capaciteit. De slogan van deze school was "leren is leuk". Veel ouders kiezen voor deze school en ze moeten zelfs leerlingen afwijzen. Het in groepsverband werken was eerder regel dan uitzondering.

Terug met een taxi vond Peter toch nog een onvolkomenheid. Geen Beanzakje. De taxichauffeur testte als een onverzekerde Schumacher met grote snelheid het reactie vermogen van de medeweggebruikers. Gelukkig kwamen we op tijd in het hotel aan, waar we onmiddellijk de kamer inspecteerde. Een ****sterren hotel, nee dat niet, maar zeker geen budget hotel, geplaatst midden in het centrum van Glasgow, schuin tegenover het stadhuis en naast het station en de subway.

In Schotland heeft een 24-uurs economie. Winkelsluiting is zeer beperkt. Dat heb ik geweten. Zoveel boekwinkels met cd- en dvd-tjes. Ik snap het nog niet. Peter op zoek naar een dvd van de Beatles, terwijl hij ze allemaal al heeft? Ik hoefde alleen maar yesterday te neuriën en hem te volgen. Wie let nu op wie? Glasgow04.jpg - 18Kb

Woensdag
De woensdag begon met een traditioneel ontbijt. Gebakken eieren met spek, worst, witte bonen en tomotenpuree, kortom alles wat wij pas uren later aan kunnen denken. Het regent, dus binnen wachten tot we naar de tweede school konden. Met een taxi vlogen we naar de Lourdesschool, Weesgegroetjes mompelende kwamen we aan. We werden vrijwel direct als leerlinge ingeschreven en moesten we als Peter en Peter in de schoolbanken plaats nemen. Biologie stond op het menu. Het aantal leerlingen bedroeg het verontrustende aantal van zes, om na drie minuten tot het ontzettende grote aantal van acht toe te nemen. Twee leerlingen besloten ook nog iets mee te pikken over glucose en liposuctie of zoiets vettigs.
Na 50- minuten van een interactieve docent via een beamer les te hebben gekregen van Frans aan de beurt.
Hier begon een ADHD docent de les met alsa? dans en Franse zang. Ze was ook een Celtix rangers fan, want daarna gooide ze met een bal door het lokaal. Je moest in het Frans een nummer opnoemen en een medeleerling school op het "activ"board een vraag tevoorschijn, die je nadat het in het Frans opgelezen had ook weer in het Frans beantwoorden. Ook hier was de beamer onmisbaar. Gelukkig kon ik mijn beurt overgeven aan Peter die voortreffelijk in de Frans antwoord gaf. Verder dan tien tellen lukt mij niet (in het Frans dan).
Dankzij de hyperactieve madammeke bleef de klas bij de les en werd elke leerling tot het uiterste bij de les betrokken. Het smartboard werd tot de laatste seconde tijdens de les ingezet. Navraag bij de docent bleek dat ze dit smartboard slechts acht weken in bezit had en zij het erg leuk vond om elke keer weer iets nieuws met het smartboard te ontwikkelen.

De derde les was een techniek les. Kortdadig en wederom met een beamer werd ons het tekenen van een projectietekening uitgelegd. Via een camera, gericht op het werkblad van de docent, kon elke leerling lijn voor lijn de bewegingen zien van de docent. Leerlingen die na deze uitleg nog niet precies wisten welk lijntje nu waar moest staan konden naar de computer lopen om een en ander opnieuw te bekijken.
Elke leerling had trouwens een eigen ruimte op de server ter beschikking.
De docent, een gesjeesde ijscoman uit Italië, die behalve Cornetto ook nog diverse Nederlandse woorden zoals: tot ziens en dank u kende, wist ook dat elke Nederlander met de caravan in Duitsland links reed.
Alsof zij nooit links rijden!

De ICT-les was duidelijk gericht op leerlingen op het zelfde niveau als de onze. Verschillende malen werd door de juf hun duidelijk gemaakt om vooral Engels te praten en niet Schots, alsof wij dat niet zouden kunnen volgen. Gelijk had ze in ieder geval wel!
Wederom met een beamer werd een powerpoint voorbeeld op het scherm getoond en konden de leerlingen aan de gang. Via een Net-on-school, een soort Big Sister (maten 40-20-40 inch) watching you, werd de gang van de leerlingen gevolgd. Slechts een enkele keer greep de ICT-juf in en bood zij op afstand een leerling assistentie.
Stiekum kijken naar www.peterlouw.nl zou direct kunnen worden gesignaliseerd en de leerling zou daarna onmiddellijk op het matje geroepen worden. Misbruik wordt gestraft met uitsluiting van computergebruik op school. Daar hebben de leerlingen en hun ouders voor getekend.
Na de magere lat te hebben bedankt kregen we nog een muzikaal intermezzo. Twee leerlingen in schooluniform zongen een liefdesduet. Voortreffelijk, begeleid onder knap gepingel op een piano, zongen zij in het Engels een zeer bekend lied, waarvan ik de naam niet meer weet.
Toen kwam het saaie gedeelte. Uitleg van het Leerling-volg-systeem was niet meer te volgen. Ook het verhaal over de examens was een warboel. Alles werd door een soort Engelse Magister bijgehouden. Enkele examenvakken (units) werden op school gemaakt, andere weer via een landelijk instituut. En ook nog op verschillend niveau. Er werden geen cijfers gegeven maar letters, wel zo handig als niet tot tien kunt tellen. En kun je toch een graduatie ontvangen.
Wat wel interessant was, was het direct signaleren van absentie en het onmiddellijk actie nemen daarop.

De SETT.
De SETT is bijna hetzelfde als de BETT maar die lijkt dan weer meer op de NOT.
Kan je het nog volgen? De SETT is eigenlijk de Schotse BETT, en die BETT wordt in Londen gehouden, en de SETT dus niet.
Het is een festival op het gebied van ICT en het onderwijs. Onwijs is het wel, want van een festival is geen sprake, wel van een tentoonstelling zoals de NOT maar dan alleen met ICT. En deze SETT werd gehouden in het gebouw van de SECC. Genoeg afkortingen. De tentoonstelling viel een beetje tegen. Veel voor het primair onderwijs, wat minder voor het secundair onderwijs. Demo’s hoe je kunt rekenen, uitermate geschikt voor een PABO maar niet voor een VMBO in NL. Wel veel gebruik, maar dat hadden we al op die scholen gezien, van beamers en activboards.
Na nog eens de tentoonstelling te hebben doorkruist ploften we op twee stoeltjes neer om direct geconfronteerd te worden met een anchorman die ons duidelijk probeerde te maken dat internationalisering heel belangrijk was. Wij kregen van hem exclusief alle aandacht, want een groter publiek dan wij tweeën was het niet. Met mijn neus diep in de door hem verstekte documentatie kreeg ik van Peter telkens te horen dat ik hem ook eens moest aankijken. Met tranen in mijn ogen, ik had zo veel medelijden met die man, keek ik hem 3 seconden aan om daarna snikkend van het lachen weer diep in de blaadjes te duiken. Gelukkig kwam Bert Boshoven om ons uit onze benarde situatie redden en lieten we de arme man onthutst, doch vriendelijk bedankend, in een lege zaal achter.
Met kilo’s, sorry ponden foldermateriaal en proef cd-rommetjes keerden we, na een middag langs alle kraampjes geschuifeld te hebben, met de taxi hotelwaards.

Net op tijd konden we de receptie bijwonen die ter ere van ons bezoek in het stadhuis gehouden werd. In een prachtig marmeren gebouw werd ons door diverse prekers duidelijk gemaakt dat kosten noch moeite was gedaan om de Sett hier in Glascow te doen plaatsvinden.
Glasgow05.jpg - 13Kb Ik nam direct een foto van een heer die met een ketting was behangen. Dat was beslist de burgemeester. Maar nee hoor, het was nummer twee. Nummer drie had een bredere ketting uit de Middeleeuwen. Maar hij had toch weer een lagere rang dan de nummer een, die had weer een dunnere ketting.
Hoe belangrijker je je voelt, hoe dunner je ketting en hoe lager je nummer. De grote nul was dus de burgemeester. Zij was afwezig, kon haar ketting waarschijnlijk niet vinden en liet zich vervangen door de staatssecretaris, een dubbele nul als het ware. Na diverse drankjes en hapjes kwam het netwerken. Bert Boshoven stond uiteraard weer een tijdlang te praten met de onderminister. Die schudde herhaaldelijk zijn hoofd. Die kon natuurlijk Bert ook niet vertellen wat ze onder een kilt dragen, Maar Bert liep later glimlachend weg, toch wijzer geworden. In de hoek zaten drie leerlingen van een nabij gelegen school van voortgezet onderwijs. Zij telden met hun handen keer op keer hoeveel snaren een harpje had. Het ging niet zo goed want ze vervielen vaak in herhaling. Toevallig kwam tijdens het tellen ook nog geluid uit die instrumenten, dus iedereen was gelukkig. Als fan heb ik direct een foto gemaakt en hun e-mail adres gevraagd.
De hapjes waren erg snel op, zo sunig zijn die Schotten, misschien hebben ze familie in Zeeland?
Dan maar snel weg om echt te eten.
Haggis with tatties of zoiets. Ik dacht eerst aan getatoeëerde hagedis, maar ik zat er niet ver naast: schapenmaag gevuld met gekruide lever, slachtafval, ui en havermeel. Ze zullen de scrapie en bse wel vergeten zijn om op te noemen, laat staan blauwe tong.
Dan maar gewoon ziek, dus aan de kip. En vervolgens je bewustzijn verminderen met een bezoek aan een pub.
Trouwens Bert krijgt nog een rondje van ons!

Donderdag
Tot grote vreugde ging om 5 uur de wekker af. Niet het standaard gering maar een vrolijk melodietje uit een mobieltje. Met de groeten uit Holland werd gevraagd hoe thuis de wekker uitgeschakeld moest worden. En dat met een tijdverschil van een uurtje. Daar was het al zes uur in de ochtend. Deze donderdag stond in het teken van de cultuur. Als eerste zijn we naar school gegaan. Met de sub-way, een soort sprinter die onder de grond rijdt, kwamen we om tien uur bij het Scotland Street School Museum op de 225 Scotland Street aan. Een school helemaal ingericht zoals vroeger. De Victoriaanse tijden worden herbeleeft. Leitjes, kroontjes pen, nu eens geen beamer! Leerlingen die voor hun curriculum de school bezochten werden verkleed als Scottisch leds en werden door een heuse docent onderricht. Zij gaf duidelijk les zoals toen, inclusief het gebruik van een rietje. Gouden tijden moeten dat toch geweest zijn voor ons. Ook de oorlogsjaren en de tijden erna werden levensecht meebeleefd.
Zonder oorlogswonden vonden wij de weg naar het volgende museum, het Museum of Transport aan de 1 Bunhouse Road. Ook hier zagen we leerlingen die opdrachten moesten maken voor hun portfolio. Verkleed liepen ze van trein naar trein en van bus naar bus. Ook diverse auto stonden opgesteld. Zelfs zo een als Rob Neefs heeft, maar dan zonder roestplekjes. Het derde museum staat gereed: het Kelvingrove Art Gallery and Museum is located in picturesque Kelvin Park in the popular West End of the city, and is easily reached by public transport. Het publieke transport hadden we dit keer niet nodig. Het museum was slechts op loopafstand. En gelopen hebben we. Trap op, trap af, een (opgezette) dino bekijken, schilderij beoordelen, dark and cloakrooms en dat alles zonder suppoost. Kunnen ze hier nog veel van leren. Een museum, een combinatie van het Rijks, Stedelijk, het Leidse Rijksmuseum van Oudheden en het Waterlooplein. O, ja: de stoel. Niet van Rick Felderhoff maar van de wereldberoemde architect en ontwerper, hoe heet hij ook al weer.. Even Peter vragen, hij wou er stoel van meenemen. Een echte Charles Rennie Mackintosh (7 juni 1868 - 10 december 1928) stoel. Maar het zat vast, dus dan maar weer weg naar het volgende item naast de dinosaurus: een in de Campbell Hunter Foundation Education Wing geplaatste vliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog. Ook hier veel leerlingen die diverse opdrachten in het museum moeten uitvoeren.
Glasgow06.jpg - 13Kb Zonder stoel verlieten we moe het museum op weg naar de sub-way. En vergis je niet in het reclamebordje Sub-way, want dat behoort aan een fisch- en chipswinkel waar ze je ontbijt in een oude krant gooien en zelfs gebraden marsreep verkopen! Na verborgen steegjes ontdek je bij toeval de ingang van de underground en duik je de metro in, om plaats te nemen tussen de jeugd in schooluniform (militairy design).

Moe gelopen via de winkelstraat, genoemd naar de meest belangrijke persoon uit de Schotse geschiedenis op McDonald na: Buchanan. Als een groene Hulk staart hij de bezoekers aan. Nu had McDonald een farm, Hi Ha Ho, maar Buchanan had een straat en was de eerste ministerpresident van Schotland. Na alle winkels drie keer bekeken te hebben (Buchananstreet staat op nummer 7 van de meest geliefde winkelstraten in de wereld) zijn we naar het hotel gestrompeld, gelukkig maar op een afstand van 2 miles. Na een kleine rustpauze in het hotel, zijn hebben we bij een chinees zonder rijst en sambal oelek gegeten. Peter probeerde nog op verschillende manieren uit te leggen wat sambal betekende. Helaas geen resultaat, waarna hij zuchte: steek jhet maar in je re..(censuur). Peter wist niet het verschil tussen een Chinees en een Indonesisch restaurant, zodoende wist natuurlijk die chinees zonder rijst en sambal oelek ook niet wat het was. Voor die Chinees was dat allemaal Chinees. Daarna Bert Boshoven zoeken in een pub. Gezellig stond hij daar met anderen uit de groep. En druk! Ik bood mij aan om even een drankje voor Peter en mijzelf te gaan halen. Tien man voor mij stonden te dringen naar drank. Komt een kleerkast binnen, en voegt zich voor mij. De voetbalrellen in Schotland kennende dacht ik, ach ik heb alle tijd. Tot hij zich omdraaide en aan mij vroeg dat ik eerst was. Duidelijk aangegeven, als hij dorst had hij echt wel eerder mocht stemde hij toe en riep tegen iedereen dat ik een nice guy was. Prompt mocht ik de bestelling doorgeven: een bier voor Peter en een cola voor mij. Welk bier? Nou, zo een met schuim, da’s wel goed dacht ik. Helaas moest ik eerst proeven en een halfglas vol met schuimend alcohol werd in mijn handen gedrukt. Kon niet weggooien en onder toeziend oog van de kastelein klokte ik het naar binnen. Daar ik geen vergelijkingsmateriaal had vond ik het allang best en kreeg een Joris-tweepinter voor Peter mee. Ben blij dat ik cola drink. Ik hoor ze nog roepen: nice guy. De whiskyproeverij hebben we maar overgeslagen.
Eindelijk vroeg naar bed, gelukkig reed de sub-way nog na enen.

Vrijdag
De laatste dag, speciaal voor eigen invulling. Na het ontbijt toch weer de Buchananstreet door. Souvenirtjes kopen. Uiteindelijk alles gekocht wat we wilden.
Daarna terug naar het hotel. In de lounge lag Bert nog te slapen. Was voor hem na drieën geworden. Moet hij maar niet met de jongere generatie meedoen. Daarna kwam de bus en waren we op weg naar het vliegveld. Toen ging alles snel, taxfree shop met tax, slechts een kwartier vertraging. Douane waar je geen foto’s mocht maken, zelfs Peter niet! Daarna doorlichten en schoenen uit. Loop ik daarna naar zo een vrouwelijke kietelaar, mocht ik van haar doorlopen. Begrijp er niets van, wil ik een keer, mocht ik niet, en ik had toch schone sokken aan! De messen van Peter lagen nu veilig in het ruim. Dus weinig vertraging.
Per KLM weer naar Schiphol. Zat tegen het middenpad aan, dus geen foto's kunnen maken. Maar dat heeft mijn buurvrouw geweten. Ze zat in een dipje en durfde niet naar buiten te kijken. Na mijn opbeurende gesprekken ging het slechter met haar. En ik had het zo goed bedoeld J. We naderden het strand. Zeker een naturistenstrand want en het hele strand was verlaten, Kijk daar heb je IJmuiden weer! Laat de piloot nog niet gehoord te hebben welke landingsbaan hij moest hebben. Toch de Polderbaan? Na enkele duikvluchten heeft hij toch maar het vliegtuig aan de grond gezet, en taxiën maar. Volgens mij had hij geen TomTom aan boord want het duurde zeker nog vijftien minuten voor hij de weg naar de slurf had gevonden. En daarna nog tien minuten voor wij van boord konden (had ook al geen kwartje voor de parkeermeter zeker). Nou ja, veilig aangekomen. Een leerzame reis, en zeker geen vakantie Cor! Glasgow07.jpg - 12Kb Afscheid genomen van Bert en alle andere studiegenoten en dan via P3 op weg naar Zoetermeer en Peter naar huis gebracht. Afspraak gemaakt: de volgende keer weer! Tenslotte veilig in Waarder aangekomen en na de huwelijkse verplichting moe in slaap gevallen.

Mede namens Peter,
Peter

naar boven

Teambuilding

Vanessa’s verjaardagspartijtje in 4 bedrijven.

1e bedrijf
Donderdag 5 juli hield Vanessa haar verjaardagsfeestje op het Dutch Water Dreams te Zoetermeer. Zij had alle collega’s uitgenodigd om te gaan Raften. Nu is algemeen bekend dat de aanvangsalarissen in het onderwijs aardig hoog liggen, maar of Vanessa dit kan betalen is twijfelachtig. Gelukkig stond Marik garant, dus in grote getale ging het feest door.
Om 1 uur moeten we ons melden. Daar aangekomen werd ons door de watjes direct medegedeeld dat zij slim waren en niet meededen. Het was gevaarlijk, de gipstijd is minimaal 5 weken, net voldoende om straks in week nul aan je verloren vakante te denken. Helm op, dat zegt genoeg, enz.
Het viel ons trouwens op dat Soerish, onze boekhouder van de Scholen Combinatie problemen had met pinnen. Dat heb je natuurlijk als je vaak met dubbele boekhouding werkt.
Onverschrokken gingen toch nog 56 kandidaten hun praktijkexamen (CSPE) raften afleggen. Hoeveel procent dat is, moet je maar aan Cor vragen.

2e bedrijf
raft1.jpg - 17Kb Na het omkleden in een rubber pak, waar de ritssluiting toch aan de achterkant hoort te zitten, togen de slachtoffers zich naar de uitdeelplaats. Hier moesten zij een helm laten aanmeten, een rubber jasje, schoenen en een zwemvest. Het kraantje was nog niet opengezet. De baan was een grote kluunplaats, met een beetje water. Dat gaf natuurlijk veel hoop.
Daarna ging de groep naar de instructieplaats.
Daar werd onder deskundige leiding verteld dat je beslist niet onderwater moest ademhalen. Vervolgens werd je te watergelaten, om een seconde daarna het opgehapte slootwater door te slikken, net op tijd voor de volgende golf.
Nee, dat was niets. Even kijken of er ook nog een uittekenlijst aanwezig was, maar deze had Gerard wijselijk niet meegenomen.
Voor dat ik het vergeet. De ketelbinkies kregen ook nog duidelijk te horen dat links, aan de linkerkant zit, en rechts aan de rechterzijde. En wij altijd maar denken aan termen zoals bak- en stuurboord. Ja, de kapitein was vrij jong, dus het zal de onervarenheid wel zijn.
We hebben vele kapiteins aan wal hebben zien staan, lachend, hoofdschuddend en met een fototoestel in de hand. Over watjes gesproken.

3e bedrijf
raft2.jpg - 22Kb Kraantje open en in de boot. Ik zat in een groep, waar Marik en Sander deel vanuit maakten. Het bleek trouwens dat Sander meer affiniteit met Effatha had. Instructies die door de instructeur gegeven werden, werden nooit nagevolgd. Hij had wat water in zijn oor gekregen, was zijn commentaar. Volgens ons was het op zijn minst de inhoud van de Noord-Aa. Dat de vooraf gegeven zwemles van pas kwam, merken we toen nummer een, onze nieuwe collega wiskunde een duikje nam. Rock-'n-roll wil zeggen direct gaan zitten, maar dan wel aan de goede kant van het schip!
Maar ja, al het begin is moeilijk.
Bob had zijn dag van zijn bijna te korte leven. Naar hulp zwaaiend zag hij ploeterend alle stroomversnellingen zonder boot aan zich voorbij gaan. De omstanders vonden dat zeer vermakelijk en zwaaiden beleefd terug. Eens maar nooit meer was zijn antwoord, en bleef onderaan gekomen aan wal zitten.
De groep waar ik deel vanuit maakte had Marik aan boord. Toen de boot beneden arriveerde werd er plotseling geroepen waar is Marik? Hij was door Henk van O. stiekem overboord gezet en moest functioneren als anker. We hadden het trouwens kunnen weten, want de boot lag direct 10 centimeter hoger op de vloedlijn.
Ook Fred had zijn dag niet. Ongevraagd en zonder toestemming ging hij zonder zuurstofflessen de onderzijde van zijn bootje inspecteren op lekkage. Toen hij echter niet meer bovenkwam, spong zijn instructeur zonder aarzelen in het water en begon meteen te vissen. We denken dat zijn baard toch te zwaar werd door al de blauwalg in het water. Gelukkig werd Fred na een korte geestelijke reanimatie (met het vooruitzicht van een Wilde Havanna) weer aanspreekbaar. Toch een puntje voor het volgende functioneringsgesprek.
Elke groep vond het achteraf jammer dat ze geen extra ronde mochten raften, en dat betekent toch dat we met zijn allen het leuk hebben gehad.
Helaas zit het er niet in dat we volgend jaar weer gaan? Marik vindt water toch te nat.

4e bedrijf
raft3.jpg - 21Kb Na het ontdoen van het rubbertje konden gebruik maken van de warme douches.
Vervolgens richting Bang on the Beach, het buitenverblijf van Charles Etienne.
Daar werden we verwelkomd met een glaasje wodka met een beetje sap.
Verhalen uitwisselen over de komende en achterliggende vakanties. Zingen voor Vanessa, nieuwe collega’s ontmoeten en afscheid nemen.
Dank zij de klimaatwijzigingen zagen we plots een zeeROB zwemmen. Om even later door MobyDICK ingehaald te worden. Zij gingen het watertemperatuur opmeten, want het duurde lang voordat zij terug kwamen. We denken dat hun thermometertje steeds kleiner werd. Lekker etend, dansend op de muziek van Ferry werd het na twaalven.
Het was een onvergetelijke dag. Bedankt Marik dat je ons dit feest hebt aangedaan.
Tot volgend schooljaar On the Beach!
Iedereen een goede vakantie!

naar boven

sbhome.gif - 1344 bytes